Σε περίοδο κατάθλιψης βρίσκονται οι Έλληνες όχι μόνο για την κακή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονται και για το αβέβαιο μέλλον που τους ετοιμάζουν . Η μεγαλύτερη κατάθλιψη έρχεται όταν αντιλαμβάνονται τι είδους πολιτικοί άνδρες είναι αυτοί που έχουν το τιμόνι της χώρας στα χέρια τους.
Πως μπορούν άραγε να τους έχουν εμπιστοσύνη όταν βλέπουν ότι σε όλη την προεκλογική περίοδο αυτό που προτάσσουν στις ομιλίες ή στις πράξεις τους είναι πως θα ενισχύσουν το κόμμα πως θα δυναμώσει η παράταξη. Εχθροί και φίλοι γίνονται πάλι ένα. Πολιτικοί που στο παρελθόν σφάχτηκαν αντάλλαξαν βαριές κουβέντες κι εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα ξεγυμνώνοντας μπροστά στον ελληνικό λαό τις εμπάθειές τους τώρα δίνουν τα χέρια για το καλό της παράταξης. Προσέξτε για το καλό της παράταξης λένε ,...
Όταν έγραψα το «Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα» είχα ένα συγκεκριμένο πρότυπο σύγχρονου Έλληνα στο μυαλό μου. Το πρότυπό μου κινήθηκε με αξιοζήλευτη ευελιξία και στο ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, πέρασε από δεκάδες βουλευτικά και άλλα γραφεία, έταξε σε όλους, χάρηκε που του τάζανε όλοι, έκανε σε όλους τον ψηφοφόρο, πήγε και λάδωσε στην Εφορία και την Πολεοδομία, πέρασε το καλοκαίρι στο αυθαίρετό του και το χειμώνα φαρδύς πλατύς μπροστά στην τηλεόραση. Το πρότυπό μου βαριόταν να διαβάσει βιβλία, δεν πήγαινε σινεμά, σνόμπαρε όποιον θεωρούσε γραμματιζούμενο και για όποιον μιλούσε άλλη γλώσσα έλεγε «αυτός μιλάει ξένα»....
Να παίρνει αποφάσεις χωρίς συνέπειες.
Και να κάνει επιλογές χωρίς κόστος.
Να χρεοκοπεί η χώρα, αλλά όλα να μένουν όπως πριν.
Να μετέχει στην Ευρώπη, αλλά με τους δικούς του όρους και προϋποθέσεις.
Να έχει κυβέρνηση, αλλά η κυβέρνηση να κάνει μόνο όσα αρέσουν στους ψηφοφόρους της.
Να παταχθεί η διαφθορά ή η παραοικονομία ή η φοροδιαφυγή ή ο παρασιτισμός, αλλά η πάταξη...